Το μόνο που βλέπω διαρκώς είναι μια κτηνωδία χωρίς προηγούμενο. Ειδικά μετά την εκλογή της Χρυσής Αυγής βλέπω κάτι που πραγματικά με έχει τρομάξει. Ίσως τελικά τώρα που έφυγε το πέπλο της ευημερίας βγήκαν στην επιφάνεια πράγματα που μόνο ανθρώπινα δεν είναι. Μάλλον, υπήρχε πολύ σαπίλα εκεί κάτω και η Χρυσή Αυγή την απενεχοποιήσε και την έβγαλε στην επιφάνεια.

Μεσημέρι Δευτέρας και στο λεωφορείο δεν υπήρχε πολύς κόσμο. Εγώ βρήκα ένα άδειο κάθισμα ενώ ο συνάδελφος έκατσε όρθιος. Μια γυναίκα καθόταν απέναντι μου και έβλεπε επίμονα μπροστά. Μια άλλη γυναίκα γύρω στα 65 και ένας άνδρας γύρω στα 35 βρισκόταν μπροστά μας ορθοί και μιλούσαν σε γλώσσα που δεν μου θύμιζε κάτι. Ίσως να ήταν ρουμάνικα ή πολωνικά.

Η μεγάλη κυρία προχώρησε μπροστά στο κάθισμα που καθόταν ένα 10 αγοράκι. Ακούμπησε την τσάντα της και συνέχιζε να μιλάει με τον νεαρό άνδρα. Το μικρό αγόρι σηκώθηκε και της παραχώσε τη θέση. Εκείνη του χαμογέλασε. Τότε η γυναίκα μπροστά μου, που έβλεπε επίμονα, σηκώνεται αρπάζει το παιδί (που προφανώς ήταν γιός της) και αρχίζει να λέει φωνάζοντας και να επαναλαμβάνει συνέχεια, «Να σηκώσει τη φάρα της για να κάτσει όχι εσένα».

Την άκουσαν όλοι και δεν ανταποκρίθηκε κανείς. Λες και είπε το πιο απλό πράγμα στον κόσμο. Ήταν φανερό ότι δεν την πείραξε ότι κάποιος πήρε τη θέση του γιού της αλλά ότι αυτός ο κάποιος που πήρε τη θέση δεν ήταν Έλληνας. Κοίταξα τον συνάδελφο, ο οποίος μου χαμογέλασε με πίκρα.

Και αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά σε όσα συμβαίνουν και που κανείς δεν δίνει σημασία. Καθημερινά μετανάστες (κυρίως μελαψοί ή μαύροι) μπαίνουν στα νοσοκομεία λόγω των ξυλοδαρμών που δέχονται σε δρόμους, σε πλατείες και σε στάσεις λεωφορείων.

Ελεγκτές των ΜΜΜ φωνάζουν μπροστά σε κόσμο: «Eγώ είμαι φασίστας και Χρυσή Αυγή και θα μιλάω όπως θέλω και θα κάνω ό,τι θέλω» και κανείς δεν κάνει τίποτα. Ούτε μηνύσεις ούτε πρόστιμα.

Τα ΜΜΕ περνούν στο ντούκου τις επιθέσεις που γίνονται στους μετανάστες άλλα δεν κάνουν το ίδιο και με τις δηλώσεις των εκλεγμένων βουλευτών της Χρυσής Αυγής. Ο κατάλογος είναι μεγάλος. Ο Μιχαλολιάκος δίνει συνέντευξη στον Θοδωράκη και ξαφνικά το «εγέρθητι» γίνεται αστείο, οι φούρνοι των «Ναζί» παύουν να υπάρχουν και ο Χίτλερ παίρνει παράσημα ως αξιόλογος ηγέτης στην Ελλάδα του 2012.

Το «Όλα 12» δίνει βήμα στον «Καιάδα» ο οποίος δεν είναι πια άγριος αλλά «cool» και μιλάει όλο χάρη. Και το καλύτερο, το ΕΣΡ τονίζει ρητά ότι: «Καμία ελαστικότητα δεν θα υπάρξει στην εφαρμογή της ραδιοτηλεοπτικής νομοθεσίας σε ότι αφορά το χρόνο των κομμάτων». Δηλαδή, αν είσαι κόμμα στη Βουλή μπορείς άνετα να προσβάλεις τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά προς θεού αν σε μια εκπομπή στην TV πεις «Άντε γαμησιού» τότε δεν τη γλυτώνεις θα πληρώσεις πρόστιμο.

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ξαφνικά είναι ωραίο να κάνουμε δύσκολη τη ζωή ανθρώπων που είναι ήδη ταλαιπωρημένοι, χωρίς δικαιώματα και έχουν τραβήξει πολλά. Διότι όλοι ξέρουν ότι το να είσαι μετανάστης και μαλιστα παράνομος, είναι το τελευταίο βήμα για την επιβίωση. Κανείς δεν ξεσπιτώνεται για έρθει στην Ελλάδα και να κοιμάται σε ένα δυάρι με άλλα 15 άτομα ή σε δρόμους και σε πλατείες. Πού πήγε ο ανθρωπισμός και η αλληλεγγύη για τον συνάνθρωπο; Τόσο πολύ πια έχει θαμπώσει η «Χρυσή Αυγή» και θέλουν όλοι λίγη από τη λάμψη της;

Info: Έπεσα τυχαία σε μια παλιά εκπομπή της κυρίας Κυριακοπούλου όπου είχε καλεσμένο τον Γκαζμέντ Καπλάνι. Έχει αξία να προσέξει κανείς σε αυτή τη συνέντευξη μια ερώτηση που κάνει η συμπαθέστατη δημοσιογράφος στον Καπλάνι. Τον ρωτάει γιατί ενώ υπάρχουν πολλοί ξένοι στην Ελλάδα όλοι τα βάζουν με τους Αλβανούς. Μήπως αυτό δεν είναι τυχαίο; Και εκείνος πολύ σοφά της απαντάει ότι αυτό είναι το άλλοθι του ρατσισμού. Η προσκόλληση σε μια ομάδα κάθε φορά. Νομίζω ότι σήμερα ο Καπλάνι επιβεβαιώνετε και με το παραπάνω. Τώρα πια στο στόχαστρο των ρατσιστών δεν είναι οι Αλβανοί αλλά οι Πακιστανοί, οι Ινδοί και γενικά όσοι έχουν σκουρόχρωμη επιδερμίδα και δεν μιλούν Ελληνικά.

Πηγη:http://www.theinsider.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=19016:pare-kai-esy-ligi-apo-ti-lampsi-tis-laygisr-mporeis-&catid=97:2010-12-24-14-57-40&Itemid=152

Κυκλοφόρησε ο τόμος 5 της Μαρξιστικής Σκέψης, αφιερωμένος στο επίκαιρο θέμα του φασισμού, καθώς και του νεοφασισμού και της σύγχρονης ακροδεξιάς. Παρουσιάζουμε εδώ ένα μέρος από τις περιεχόμενες στον τόμο αναμνήσεις της Γερμανίδας αντιφασίστριας Μαργκαρέτε Μπούμπερ-Νόιμαν από την κράτησή της στο ναζιστικό στρατόπεδο του Ράβενσμπρουκ. Είναι ένα κείμενο αποκαλυπτικό για τις φρικαλεότητες στα κολαστήρια των ναζί.
Η Μαργκαρέτε Μπούμπερ-Νόιμαν, γυναίκα του εκτελεσμένου στις σταλινικές εκκαθαρίσεις μέλους της ηγεσίας του ΚΚ Γερμανίας Χάιντς Νόιμαν, αφού εξορίστηκε το 1938 στη Σιβηρία, παραδόθηκε από τον Στάλιν το 1940 μαζί με άλλους Γερμανούς κομμουνιστές στην Γκεστάπο. Κρατήθηκε στο Ράβενσμπρουκ πέντε χρόνια και μετά την απελευθέρωσή της διέφυγε στη Δυτική Γερμανία. Το παρόν είναι παρμένο από τις αναμνήσεις της, Margarete Buber, Under two Dictators, εκδ. Victor Gollancz, Λονδίνο 1950.

Στις αρχές του 1942 η πρώτη μεγάλη μεταγωγή γυναικών στάλθηκε στο Άουσβιτς. Αυτή ήταν η πρώτη μεταφορά που ακούσαμε για το στρατόπεδο συγκέντρωσης εκεί, και κανείς δεν γνώριζε ακόμη την τρομακτική σημασία του ονόματος. Πολλές από τις παλιές «πολιτικές» μάλιστα προσφέρθηκαν εθελοντικά να πάνε. Με τη μεταγωγή πήγε η επικεφαλής επόπτρια Ες-Ες Λάνγκεφελντ. Τη θέση της Λάνγκεφελντ πήρε μια λυσσασμένη ονόματι Μαντλ. Ποτέ δεν είσαι τόσο άσχημα σε ένα στρατόπεδο ώστε να μη μπορεί να γίνεις χειρότερα, και αυτή η Μαντλ ήταν ένα σαδιστικό κτήνος. Κάτω από την αιγίδα της, το μισητό προσκλητήριο έγινε ένας νέος τρόμος. Η ειδική διασκέδασή της ήταν το κυνήγι για μπούκλες. Ενώ οι φυλακισμένες στέκονταν σιωπηλά προσοχή, θα περιφερόταν αργά κατά μήκος των γραμμών επιθεωρώντας τα κεφάλια όλων των γυναικών. Αν ανακάλυπτε μια μπούκλα ή μια τούφα μαλλιά να πετάγεται έξω από ένα σκούφο, θα ούρλιαζε στην παραβάτισσα να βγει από τη γραμμή. Μετά θα ξέσκιζε το σκούφο της δύστυχης γυναίκας και θα τη γρονθοκοπούσε στα αυτιά, συχνά κλωτσώντας την επιπλέον. Ο αριθμός της παραβάτισσας σημειωνόταν? συντασσόταν μια αναφορά και της ξύριζαν το κεφάλι.

Το Μπλοκ Τιμωρίας

Τον ίδιο καιρό οι Σπουδάστριες της Βίβλου προσβλήθηκαν από ένα νέο μικρόβιο. Αυτή τη φορά ήταν η άρνηση να κάνουν οποιαδήποτε δουλειά που συνδεόταν με οποιοδήποτε τρόπο με τη διεξαγωγή του πολέμου. Συνολικά περίπου 90 «Μάρτυρες του Ιεχωβά» εντάχτηκαν στο νέο κίνημα αντίστασης.
Τις συγκέντρωσαν και τις έστειλαν στην αυλή του Μπλοκ Τιμωρίας, όπου έμειναν για τρεις μέρες χωρίς φαγητό για τιμωρία. Μετά τις έστειλαν στην απομόνωση. Εκεί λάβαιναν τη μερίδα ψωμί κάθε μέρα και κανονικές μερίδες κάθε 4 μέρες. Ενώ ο αγώνας συνεχιζόταν, μια νέα διαταγή ήρθε από το Βερολίνο ότι η άρνηση εργασίας θα τιμωρούνταν με 75 μαστιγώματα, και όλες αυτές οι γυναίκες, πολλές από τις οποίες ήταν μεταξύ 50 και 60, έλαβαν τρεις δόσεις των 25 μαστιγωμάτων η καθεμιά. Τις είδα στο μπάνιο περίπου ένα μήνα μετά. Ήταν σαν κινούμενοι σκελετοί, και οι μηροί και οι γλουτοί τους καλύπτονταν από άθλιους μώλωπες.
Ο Αρχηγός των Ες-Ες στο στρατόπεδο Ρέντβιτζ φαινόταν να την καταβρίσκει χλευάζοντας και κακοποιώντας αυτές τις εξαθλιωμένες γυναίκες.

Θανατηφόρες εκτρώσεις

Μια μέρα, μια μεταγωγή εγκύων γυναικών έφτασε στο στρατόπεδο. Τις είχαν συλλάβει όλες για «επαφή» με ξένους. Τα Ες-Ες είχαν διατάξει να εκτρωθεί «ο καρπός της ντροπής τους», και η επιχείρηση ανατέθηκε στο γιατρό Ρόζενταλ των Ες-Ες. Πολλές από αυτές τις γυναίκες ήταν στον 7ο ή τον 8ο μήνα, και, ασφαλώς, μια έκτρωση σε αυτές τις συνθήκες σήμαινε μεγάλο κίνδυνο για τη ζωή της μητέρας. Κανένας γιατρός έξω από το στρατόπεδο δεν θα είχε αναλάβει την έκτρωση σε τόσο προχωρημένη εγκυμοσύνη. Αλλά ο Ρόζενταλ έκανε τις επεμβάσεις με τη βοήθεια μιας από τις φυλακισμένες ονόματι Γκέρντα Κουερνχάιμ, που ήταν νοσοκόμα στο επάγγελμα. Η Μιλένα μου είπε ότι αρκετά συχνά σε αυτές τις επεμβάσεις ακουγόταν το κλάμα ενός μωρού, αλλά μόνο για μια στιγμή.
Αλλά δεν ήταν μόνο οι έγκυες γυναίκες που έρχονταν σε επαφή με ξένους που έπεφταν στα χέρια του Ρόζενταλ και της Κουερνχάιμ. Κάθε έγκυος που ερχόταν στο στρατόπεδο του παραδιδόταν. Στο στρατόπεδο δεν υπήρχε μέριμνα για βρέφη, και αυτοί οι δυο τα ξεφορτώνονταν όλα. Ο Ρόζενταλ και η Κουερνχάιμ ήταν εραστές, και οι πιο τρομερές φήμες κυκλοφορούσαν για τις επαγγελματικές τους δραστηριότητες στο στρατόπεδο.
Τον Ιανουάριο του 1945 ήμουν στο αναρρωτήριο για λίγο και στο από κάτω κρεβάτι ήταν μια χωριατοπούλα από το Σλέσβιγκ-Χολστάιν, που την είχαν στείλει στο στρατόπεδο με μεταγωγή εγκύων γυναικών. Ήταν μια δυνατή, υγιής κοπέλα, αλλά μια εγχείρηση στον 8ο μήνα από τον Ρόζενταλ της είχε προκαλέσει ρήξη στην ουρήθρα, και το κορίτσι ήταν τώρα ένα ερείπιο. Ένα άλλο από τα θύματά τους ήταν μια νεαρή Ουκρανή. Όταν πλησίασαν το κρεβάτι της, το άρρωστο κορίτσι πετάχτηκε έντρομο και το έβαλε στα πόδια, με τον Ρόζενταλ και την Κουερνχάιμ να τρέχουν πίσω της. Έτρεξε στο διάδρομο και πήδηξε από ένα παράθυρο. Φυσικά την έπιασαν και την έφεραν πίσω. Μετά από λίγο έγινε σιωπή. Μια Πολωνή που ήταν τότε στο αναρρωτήριο και είδε το φρικαλέο κυνηγητό το ανέφερε στη Μιλένα, που αναζήτησε μια ευκαιρία για να γλιστρήσει εκεί που κείτονταν το νεκρό κορίτσι. Το πρόσωπό του ήταν άσχημα μελανιασμένο και υπήρχαν σημάδια ενέσεων στο στήθος του.
Το καλοκαίρι του 1942, 20 νεαρές Πολωνές, που είχαν έρθει στο στρατόπεδο με μια μεταγωγή γυναικών καταδικασμένων σε θάνατο, ξεδιαλέχτηκαν για να τις δει ο γιατρός. Τις εξέτασε η γιατρός των Ες-Ες Ομπερχάουζερ. Περίπου έξι από αυτές ξεδιαλέχτηκαν και κρατήθηκαν στο αναρρωτήριο. Τα νέα προκάλεσαν πανικό ανάμεσα στις γυναίκες των μεταγωγών από τη Βαρσοβία και το Λούμπλιν, ιδιαίτερα όταν ήταν γνωστό ότι αυτά τα έξι εντελώς υγιή κορίτσια κρατούνταν απομονωμένα και καλά φρουρούμενα σε έναν ειδικό χώρο, όπου καμιά από τις κανονικές φυλακισμένες βοηθούς δεν είχε πρόσβαση. Ταυτόχρονα δημιουργήθηκε μια αίθουσα εγχειρήσεων με τον πιο σύγχρονο ιατρικό εξοπλισμό. Μετά ο διαβόητος γερμανός ιατρικός φωτοδότης Γκέμπχαρντ κατέφτασε με μια ομάδα βοηθών. Τους βλέπαμε συχνά να περνούν με τις λευκές στολές τους, πηγαίνοντας στο χειρουργείο.

Γιατροί – τέρατα

Στο στρατόπεδο κυκλοφορούσαν κάθε λογής φήμες. Μερικές νόμιζαν ότι οι γυναίκες υποβάλλονταν σε στείρωση^ άλλες ότι κάποιο τρομερό πείραμα διεξαγόταν πάνω τους. Αρχικά ήταν αδύνατο να ανακαλύψουμε την αλήθεια, γιατί μόνο νοσοκόμες των Ες-Ες επιτρέπονταν στο χώρο, αλλά μετά από λίγο αυτές οι νοσοκόμες βαρέθηκαν τις προφυλάξεις και επιτράπηκε στις συνηθισμένες βοηθούς να καθαρίζουν κοκ. Ανέφεραν ότι τα έξι κορίτσια ολοφάνερα πονούσαν και είχαν όλα τα πόδια τους στο γύψο. Αποδείχτηκε ότι ο καθηγητής Γκέμπχαρντ χρησιμοποιούσε αυτές τις νεαρές Πολωνέζες για πειραματικές μεταμοσχεύσεις κοκάλων και μυών.
Μετά από λίγο αυτά τα κορίτσια απελευθερώθηκαν. Κούτσαιναν γύρω στο στρατόπεδο με μεγάλη δυσκολία. Μερικές από αυτές δεν είχαν πλέον κνήμη και τα πόδια τους ήταν σαν σπίρτα. Άλλες μπορούσαν να περπατούν μόνο πάνω στα δάκτυλά τους. Αλλά αυτό δεν ήταν το τέλος της ιστορίας. Η όρεξη του Γκέμπχαρντ για πειράματα ήταν ακόρεστη, και επιλέχτηκαν νέα θύματα. Σύντομα, όλη η μυστικότητα εγκαταλείφθηκε και η δουλειά γινόταν εντελώς ανοιχτά. Οι φήμες έλεγαν ότι διεξάγονταν πειράματα τετάνου. Πολλές από τις γυναίκες πέθαναν. Εκείνες που επέζησαν στέλνονταν πίσω με πατερίτσες και σύντομα τα «ινδικά χοιρίδια», όπως αποκαλούνταν, έγιναν μέρος της ρουτίνας μας.

Αποστολή στο Άουσβιτς

Οι «εξτρεμίστριες» Σπουδάστριες της Βίβλου προκαλούσαν φασαρία πάλι και έτσι τις ξαπόστειλαν όλες με την επόμενη μεταγωγή στο Άουσβιτς. Αυτό ήταν το φθινόπωρο του 1942, και εκείνο τον καιρό δεν ήμασταν εντελώς βέβαιες για το τι συνέβαινε με τις μεταγωγές που στέλνονταν στο Άουσβιτς. Λίγο καιρό μετά είχα μια δουλειά στη γειτονιά του Συγκροτήματος Τιμωριών και εκεί αναγνώρισα περίπου μια ντουζίνα από τις «εξτρεμίστριες» Σπουδάστριες της Βίβλου που είχαν αποσταλεί στο Άουσβιτς και είχαν τώρα επιστρέψει. Κατάφερα να μιλήσω με μια από αυτές, τη Ρόζα Χαν από το Ισλ.
«Μας έστειλαν πίσω», είπε. «Είμαι βέβαιη ότι θα μας εκτελέσουν, αλλά πριν πεθάνουμε πρέπει να σου πω τι τρομερά πράγματα συμβαίνουν στο Άουσβιτς. Δεν θα το πιστέψεις, το ξέρω, αλλά ζωντανοί άνθρωποι πετιούνται μέσα στη φωτιά, περιλαμβανόμενων μικρών παιδιών. Εβραίοι κυρίως. Όλη τη μέρα η μυρωδιά της καμένης σάρκας κρέμεται πάνω από το στρατόπεδο. Δεν με πιστεύεις? το ξέρω. Αλλά σου λέω την αλήθεια τόσο σίγουρα όσο είμαι εδώ μπροστά σου».
Κάποτε ήταν μια πολύ συμπαθητική γυναίκα, αλλά τώρα το πρόσωπό της είχε σκεβρώσει και τα μάτια της έκαιγαν πυρετώδικα. Δεν την πίστεψα? απλά νόμισα ότι πλέον είχε χάσει εντελώς το λογικό της. Ήθελα να φύγω. Ήταν επικίνδυνο να με δουν κοντά τους.
«Θα σε βάλουν στο Μπλοκ 17», είπα. «Θα έρθω να σε δω αυτό το βράδυ. Γεια».
«Ω, όχι», επέμεινε. «Μας έφεραν εδώ για εκτέλεση, στο λέω».
Την επόμενη μέρα τις παρέλαβαν όλες με ένα κάρο της φυλακής, και τη μεθεπόμενη επέστρεψαν όλα τα πράγματά τους.

Πηγη:http://epohi.gr/portal/koinonia/11884-2012-05-13-16-34-01

Ολοένα περισσότεροι άνθρωποι συνειδητοποιούν την ανάγκη μαζικής κινητοποίησης για την αντιμετώπιση του ρατσισμού και της καταπίεσης σε διάφορες εκδοχές τους (ομοφοβία, σεξισμός). Όμως με ποιες ιδέες, πολιτική και στρατηγική; Τις τελευταίες δεκαετίες, έχει εμφανιστεί σε διεθνές επίπεδο η αυτοαποκαλούμενη «μετα-μαρξιστική» θεωρία της «Πολιτικής Ταυτοτήτων» (Identity Politics). Βασική της ιδέα είναι ότι μόνο όσοι βιώνουν μια συγκεκριμένη μορφή καταπίεσης μπορούν να την προσδιορίσουν, αλλά και να παλέψουν ενάντιά της, σε αντίθεση με τη μαρξιστική ανάλυση που επικεντρώνει στην ανάγκη αντιμετώπισης της καταπίεσης από την εργατική τάξη και όλους τους καταπιεσμένους. Αυτό το άρθρο σκοπεύει να υπερασπιστεί το μαρξισμό ως αναντικατάστατο θεωρητικό εργαλείο για μετανάστες και ντόπιους αγωνιστές του αντιρατσιστικού κινήματος, καθώς και της πάλης ενάντια στην καταπίεση των γυναικών και των ομοφυλόφιλων.

Καταπίεση και καταπιεσμένοι
Ο προσδιορισμός της προσωπικής ταυτότητας του καταπιεσμένου-ης, η συνειδητοποίηση από τον ίδιο-α ότι είναι μέλος ομάδας που δέχεται μια συγκεκριμένη καταπίεση, ο θυμός που συνεπάγεται αυτή η συνείδηση είναι πρωταρχικής σημασίας για την αντίσταση στην καταπίεση. Ο ρατσισμός βιώνεται σε πολύ προσωπικό επίπεδο από τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, είτε πρόκειται για θεσμικό ρατσισμό (στη δουλειά, τις υπηρεσίες αλλοδαπών, από την αστυνομία, τους νόμους που αρνούνται χαρτιά, κλπ.) είτε για κοινωνικό ρατσισμό (βία από κάποιους ρατσιστές, ρατσιστικά αστεία, ξενοφοβία από τμήμα του ντόπιου πληθυσμού). Η προσωπική εμπειρία διαμορφώνει την πολιτική συνείδηση του καταπιεσμένου. Αντίστοιχα η εμπειρία της σεξιστικής αντιμετώπισης σε ατομικό επίπεδο βοηθάει στη διαμόρφωση πολιτικής συνειδητοποίησης από τις περισσότερες γυναίκες πως ο σεξισμός είναι μια μορφή καταπίεσης που υποβαθμίζει τη θέση όλων των γυναικών.
Είναι απόλυτα σωστό πως κανένας ντόπιος δεν μπορεί να καταλάβει ακριβώς πώς είναι να βιώνεις το ρατσισμό, όταν είσαι μετανάστης. Κανένας ετεροφυλόφιλος δεν είναι σε θέση να νιώσει στο πετσί του την ομοφοβία, κανένας άντρας το σεξισμό. Αλλά και ανάμεσα στις ομάδες των καταπιεσμένων υπάρχουν σοβαρές διαφοροποιήσεις. Αλλιώς βιώνεις το ρατσισμό όταν είσαι παιδί δεύτερης γενιάς γεννημένο στην Ελλάδα, αλλιώς όταν είσαι Αλβανός μετανάστης με χαρτιά, που ήρθε το ’90, άλλο να είσαι Αφγανός χωρίς χαρτιά, που κοιμάται κατάχαμα στον Άγιο Παντελεήμονα. Άλλα τα βιώματά σου όταν είσαι γκέι, άλλα όταν είσαι λεσβία. Επίσης, είναι διαφορετικό πράγμα η εμπειρία της καταπίεσης και διαφορετικό να την αντιμετωπίζεις. Η προσωπική ταυτότητα γίνεται αντίσταση όταν αποφασίζεις να παλέψεις. Η πάλη ενάντια στην καταπίεση εμπεριέχει επιλογή της μορφής αντίδρασης, αντιλήψεις για την αποτελεσματική αντιμετώπισή της, στρατηγικές των κοινωνικών κινημάτων ενάντια στην καταπίεση.

Υπάρχουν ξεκάθαρες διαφορές ανάμεσα στην Πολιτική Ταυτοτήτων και το μαρξισμό. Ωστόσο, πριν περάσει κανείς στην κριτική, χρειάζεται να αναγνωρίσει για ποια πράγματα υπάρχει κοινή βάση ανάμεσα στις δύο θεωρίες. Καταρχήν και οι δύο αναγνωρίζουν ότι η καταπίεση βασίζεται στην πραγματική ανισότητα που υπάρχει στην κοινωνία, στη διαφορετική θέση ανδρών και γυναικών, ντόπιων και μεταναστών, «στρέιτ» και ομοφυλόφιλων. Επίσης και οι δύο στρατηγικές αποδέχονται ότι ο αγώνας ενάντια στην καταπίεση είναι απαραίτητο να περιλαμβάνει τους ίδιους τους καταπιεσμένους. Χωρίς τις γυναίκες δεν είναι δυνατόν να υπάρξει πάλη ενάντια στο σεξισμό, χωρίς μετανάστες και πρόσφυγες δεν υπάρχει αντιρατσιστικό κίνημα. Ιστορικά οι πιο συγκλονιστικοί αγώνες ενάντια στην καταπίεση είχαν μπροστάρηδες τους ίδιους τους καταπιεσμένους, από το κίνημα για την απελευθέρωση των μαύρων στις ΗΠΑ τη δεκαετία του ‘60, τους ομοφυλόφιλους και την εξέγερση του Στόουνγουολ, ως τους αγώνες των μεταναστών για νομιμοποίηση και δικαιώματα στην Ελλάδα και την Ευρώπη τις δεκαετίες του ’90 και του 2000. Όσο αλήθεια είναι αυτό, όμως, άλλο τόσο πραγματικότητα είναι η συμμετοχή των καταπιεσμένων σε άλλα κινήματα εκτός από το «δικό τους», όπως επίσης η συμμετοχή χιλιάδων αλληλέγγυων στα κινήματα ενάντια στην καταπίεση. Ανθρώπων οι οποίοι δεν ανήκουν στη συγκεκριμένη ομάδα των καταπιεσμένων που θίγεται άμεσα.

Με ποιους να ενωθούμε;
Στον πυρήνα της θεωρίας της «Πολιτικής Ταυτοτήτων» (Π.Τ.) είναι η ιδέα ότι «μόνον εκείνοι που βιώνουν μια συγκεκριμένη μορφή καταπίεσης είναι σε θέση να παλέψουν ενάντιά της». Η αιτία της καταπίεσης -λένε- είναι μια κοινωνική δομή που ευνοεί τους ντόπιους λευκούς άνδρες και γι’ αυτό αναπαράγεται από αυτούς. Αυτό δείχνει φαινομενικά σωστό, καθώς αυτοί που έχουν δύναμη και θέσεις-κλειδιά στο σύστημα είναι κατά πλειοψηφία άνδρες, λευκοί και ντόπιοι. Όμως κάποια μέλη καταπιεσμένων ομάδων έχουν καταφέρει να ανελιχθούν στην κοινωνική και οικονομική ιεραρχία του συστήματος, με αποκορύφωμα παραδείγματα σαν τον Αφροαμερικανό Μπαράκ Ομπάμα που έγινε πρόεδρος των ΗΠΑ. Στην ιεραρχία της ελίτ των καταπιεσμένων βρίσκονται ακόμη η Αφροαμερικανίδα γυναίκα Κοντολίζα Ράις, γνωστό γεράκι του πολέμου των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, η σιδηρά κυρία Μάργκαρετ Θάτσερ, πρώην Πρωθυπουργός της Βρετανίας, που τσάκισε τα δικαιώματα εκατομμυρίων απλών ανδρών και γυναικών τη δεκαετία του ‘80, η «δική μας» Φάνη Πάλλη Πετραλιά που πετσόκοψε τα ασφαλιστικά δικαιώματα των γυναικών, με τον πρόσφατο αντι-ασφαλιστικό νόμο της κυβέρνησης Καραμανλή.
Οι πλούσιοι Άραβες επενδυτές, που ζουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δε νοιάζονται διόλου για τα δικαιώματα των φτωχών μεταναστών συμπατριωτών τους, παρά μόνο για τα δικά τους κέρδη. Βρίσκονται σε αγαστή συνεργασία με τις ρατσιστικές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που στρώνουν στους ίδιους χαλιά για να επενδύσουν, σε αντίθεση με τη ρατσιστική αντιμετώπιση που επιφυλάσσουν για εκατομμύρια Άραβες φτωχούς μετανάστες εργάτες. Γκέι υπουργοί και δήμαρχοι κάνουν ομοφοβικές δηλώσεις, γυναίκες, που είναι ανώτερα στελέχη επιχειρήσεων, αρνούνται να προσλάβουν παντρεμένες γυναίκες για να μη φορτωθούν οι επιχειρήσεις τους το κόστος των αδειών μητρότητας, μετανάστες εργοδότες αρνούνται να κολλήσουν ένσημα στους μετανάστες υπαλλήλους τους και κάποιοι από αυτούς δε διστάζουν να «καρφώσουν» στην αστυνομία εργαζόμενους χωρίς χαρτιά, όταν αυτοί διεκδικούν παραπάνω δικαιώματα.
Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι οι «προνομιούχοι καταπιεσμένοι» δεν υφίστανται ρατσιστική ή σεξιστική καταπίεση. Όμως βιώνουν την καταπίεση με πολύ διαφορετικό τρόπο από τη συντριπτική πλειοψηφία των καταπιεσμένων εργατών και εργατριών, που δεν είναι τμήμα, αλλά θύματα του συστήματος. Μια πλούσια γυναίκα, που έχει τη δυνατότητα να προσλάβει υπηρέτριες, τροφούς και μάγειρες, εξακολουθεί να είναι καταπιεσμένη από το σεξισμό, αλλά με πολύ διαφορετικό τρόπο από την οικιακή της βοηθό. Η οικιακή βοηθός, όταν γυρίσει από τη δουλειά στο σπίτι, θα πρέπει να φροντίσει τα παιδιά της και να κάνει όλες τις δουλειές, ακόμα και στην περίπτωση που καταφέρνει να μοιράζεται εξίσου τις δουλειές με τον εργάτη άντρα της. Ο Αφροαμερικανός εργάτης, για παράδειγμα, που απολύεται σήμερα στην αυτοκινητοβιομηχανία των ΗΠΑ λόγω κρίσης, έχει οπωσδήποτε πολύ περισσότερα κοινά με το λευκό Αμερικάνο απολυμένο συνάδελφό του παρά με τους επίσης Αφροαμερικανούς Μπαράκ Ομπάμα ή Κόλιν Πάουελ.

Συμπερασματικά, δεν υπάρχει κοινό ενδιαφέρον και συμφέρον από όλους τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν το ίδιο είδος καταπίεσης. Η καταπίεση δεν προκαλείται από το φύλο, τη φυλή, την εθνικότητα ή τη διαφορετική σεξουαλική προτίμηση των ανθρώπων που ελέγχουν το σύστημα, αλλά από το ίδιο το σύστημα, αδιάφορο ποιος βρίσκεται στις θέσεις κλειδιά.[1]
Ένα δεύτερο θεμελιώδες πρόβλημα της Π.Τ. ξεκινάει από τον ορισμό του καταπιεσμένου. Οι βασικοί εκφραστές αυτής της θεωρίας, ο Laclau και ο Mouffe, ορίζουν τον καταπιεσμένο υποκειμενικά: Καταπιεσμένος είναι όποιος πιστεύει ότι καταπιέζεται. Αντίθετα ο Μαρξ ορίζει ως αντικειμενική την καταπίεση και την εκμετάλλευση στο σύστημα (οι καταπιεσμένοι είναι αντικειμενικά καταπιεσμένοι), ενώ θεωρεί υποκειμενική μόνο τη συνείδηση των καταπιεσμένων. Η διαφορά είναι τεράστια. Για παράδειγμα, σύμφωνα με την Π.Τ. καταπιεσμένος μπορεί να είναι ένας εργαζόμενος που πιστεύει ότι αδικείται, όταν δεν προσλαμβάνεται σε μια επιχείρηση που διατηρεί ένα ποσοστό θέσεων για άτομα με ειδικές ανάγκες. Από την άλλη μεριά, ακόμα και η καταναγκαστική δουλεία δεν αποτελεί -για την Π.Τ.- πραγματική καταπίεση στο βαθμό που οι ίδιοι οι σκλάβοι δεν αναγνωρίζουν καθαρά αυτή την απλή αλήθεια.[2]
Η κοινωνία –σύμφωνα με αυτή τη θεωρία– απαρτίζεται από αυτόνομους ανταγωνισμούς και καταπιέσεις, ένα τεράστιο πλήθος αντίρροπων και αντικρουόμενων δυνάμεων, καθεμιά σε μια διαφορετική σφαίρα αυτόνομης «πάλης».[3] Στον πραγματικό κόσμο κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Πολλοί άνθρωποι ενσωματώνουν διαφορετικά στοιχεία καταπίεσης. Για παράδειγμα χιλιάδες γυναίκες είναι και μετανάστριες, κάποιες μετανάστριες είναι και μουσουλμάνες και αντιμετωπίζουν επιπλέον την ισλαμοφοβία. Αν κάθε είδος καταπίεσης έχει και ένα αυτόνομο πεδίο αγώνα, αυτό οδηγεί στην πολυδιάσπαση της πολυδιάσπασης, ω πολυδιάσπαση, των υποκειμένων που μπορούν να συγκροτήσουν το κίνημα ενάντια στη συγκεκριμένη καταπίεση. Και τελικά στην αδυναμία ύπαρξης ενοποιητικού ιστού ανάμεσα στους καταπιεσμένους ανθρώπους, που δεν μπορούν να ενωθούν και να παλέψουν μαζί αποτελεσματικά. Οι λεσβίες μετανάστριες, για παράδειγμα, αντιμετωπίζουν ένα σοβαρό δίλημμα: Αν δεν μπορούν να παλέψουν ούτε μαζί με τους άντρες (επειδή οι ίδιες είναι γυναίκες), ούτε μαζί με τις ντόπιες γυναίκες (επειδή οι ίδιες είναι μετανάστριες), αλλά ούτε και μαζί με τις μετανάστριες ετεροφυλόφιλες γυναίκες (επειδή οι ίδιες είναι λεσβίες), τότε μάλλον περιορίζεται εξαιρετικά το υποκείμενο του κινήματός τους. Στον πραγματικό κόσμο, θα πρέπει να γίνουν κάποιες επιλογές.[4]
Επιπλέον το ίδιο το κράτος, σύμφωνα με την Π.Τ., δεν είναι παρά μία από τις πολλές αυτόνομες δυνάμεις της κοινωνίας και όχι, όπως λέει ο Μαρξ, «εργαλείο στα χέρια της κυρίαρχης τάξης για τη διατήρηση του συστήματος». Ακόμα παραπέρα, κάθε ξεχωριστός αγώνας -λέει η Π.Τ.- έχει ίδια σημασία, χωρίς να έχει ιδιαίτερη αξία πόσοι άνθρωποι εμπλέκονται σε αυτόν ή αν τα αιτήματά τους έρχονται σε σύγκρουση με το κράτος ή όχι. Ο ξεχωριστός αγώνας -σύμφωνα με τους Laclau και Mouffe- μπορεί σε τελική ανάλυση να διεξάγεται από έναν μοναδικό καταπιεσμένο άνθρωπο και έχει ισοδύναμη αξία με τα κινήματα εκατομμυρίων ανθρώπων, που παλεύουν ενάντια στην καταπίεσή τους. Έτσι ο προσωπικός αγώνας μπορεί εντέλει να υποκαταστήσει τον πολιτικό αγώνα, αφήνοντας το σύστημα ανέγγιχτο να διατηρεί την καταπίεση όλων των καταπιεσμένων, να την εντείνει και να κάνει τη δουλειά του.
Οι Laclau και Mouffe δεν σκοπεύουν τελικά να χτίσουν κανένα κίνημα μικρό ή μεγάλο. Προτιμούν μικρές ομάδες πεφωτισμένων, που αυτοϊκανοποιούνται με την ανωτερότητά τους σε σχέση με τις «αδαείς μάζες». Σε αντίθεση με την Π.Τ., ο μαρξισμός προσφέρει διέξοδο σε όλους όσους ενδιαφέρονται να ξεμπερδέψουν με την καταπίεση στον πραγματικό κόσμο. Όπως πολύ εύστοχα είχε πει ο Μαρξ: «Οι φιλόσοφοι απλώς εξηγούν τον κόσμο. Όμως το θέμα είναι να τον αλλάξουμε».[5]

Εκμετάλλευση και καταπίεση
Η κεντρική έννοια της πάλης των τάξεων απουσιάζει για τους «υποκειμενιστές» της Π.Τ. Η ταξική ανισότητα είναι απλώς άλλος ένας από τους πολλαπλούς ανταγωνισμούς που υπάρχουν στην κοινωνία. Αν η Π.Τ. δεν το βλέπει, όμως, το ξέρουν οι πάντες ότι οι πλούσιοι απολαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου της κοινωνίας στις πλάτες της συντριπτικής πλειοψηφίας των ανθρώπων που τον παράγουν. Αυτό με μαρξιστικούς όρους ονομάζεται εκμετάλλευση. Όσο η οικονομική κρίση βαθαίνει, η ταξική ανισότητα εντείνεται και περιθωριοποιεί ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού. Όμως για τους υποστηρικτές της Π.Τ., η ταξική ανισότητα είναι ένα πρόβλημα προσωπικής στάσης και σνομπισμού εκείνων που έχουν τον πλούτο. Αλλά δε μας εξηγούν πώς θα αλλάξουμε το σύστημα, που βασίζεται στην εκμετάλλευση της εργατικής τάξης από τους καπιταλιστές, μέσω των άπειρων πολυδιασπασμένων αγώνων ενάντια σε κάθε διαφορετικό είδος καταπίεσης.
Σε αντίθεση με την υποκειμενίστικη Π.Τ., ο μαρξισμός είναι μια υλιστική θεωρία. Η άρχουσα τάξη έχει συλλογικά αντικειμενικό συμφέρον να διατηρεί το καπιταλιστικό σύστημα, που βασίζεται στην καταπίεση και την εκμετάλλευση των εργατών, ενώ η εργατική τάξη έχει αντικειμενικό συμφέρον να ανατρέψει αυτό το σύστημα. Η ιδιαίτερη καταπίεση των γυναικών, των ομοφυλόφιλων, των μεταναστών, των εθνικών μειονοτήτων, εξυπηρετεί την αύξηση του επιπέδου καταπίεσης και εκμετάλλευσης ολόκληρης της εργατικής τάξης, τόσο των εργατών που καταπιέζονται περισσότερο, όσο κι εκείνων που καταπιέζονται λιγότερο.

Οι καπιταλιστές χρησιμοποιούν την καταπίεση συγκεκριμένων ομάδων πληθυσμού πολλαπλά. Αφενός, για να αυξάνουν τα κέρδη τους από την εκμετάλλευση των πιο καταπιεσμένων (μετανάστες, γυναίκες κ.λ.π.), αφού η κοινωνική ανισότητα δικαιολογεί χαμηλότερα μεροκάματα και λιγότερα δικαιώματα για κείνους. Όμως την ίδια στιγμή επιχειρούν να συμπιέσουν τα μεροκάματα και τα δικαιώματα και των ντόπιων ανδρών εργατών, οι οποίοι –αν δεν παλέψουν για τα δικαιώματα των πιο καταπιεσμένων– βλέπουν τελικά και τα δικά τους εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα να απειλούνται, αφού υπάρχουν πάντα κάποιοι που θα βγάλουν τη δουλειά φτηνότερα για τα αφεντικά και πιο ανώδυνα για το κράτος. Από την άλλη μεριά, όσο μεγαλύτερη είναι η ιδεολογική κυριαρχία του ρατσισμού και του σεξισμού στην κοινωνία τόσο οξύτερη γίνεται η διαμάχη των καταπιεσμένων μεταξύ τους, αντί αυτοί να ενώνουν τις δυνάμεις τους ενάντια στο σύστημα. Ένα αποκαλυπτικό παράδειγμα είναι το Αμερικάνικο. Στον παραδοσιακά ρατσιστικότερο και λιγότερο συνδικαλισμένο Νότο των ΗΠΑ, οι μισθοί των λευκών εργατών είναι αρκετά μεγαλύτεροι από των μαύρων και των μεταναστών. Όμως παραμένουν χαμηλότεροι από τους μισθούς των μαύρων εργατών του Βορρά.[6]
Όλα αυτά -ασφαλώς- δεν γίνονται πάντα αντιληπτά από τους εργάτες. Πολλοί άνδρες εργάτες είναι περισσότερο ή λιγότερο σεξιστές, πολλοί ντόπιοι εργάτες κι εργάτριες έχουν ρατσιστικές ή ξενοφοβικές ιδέες, πάρα πολλοί ετεροφυλόφιλοι μετανάστες είναι ομοφοβικοί. Επίσης λευκοί μετανάστες μπορεί κάποιες στιγμές να στραφούν ενάντια σε Ασιάτες ή Αφρικανούς μετανάστες. Ωστόσο αυτές είναι υποκειμενικές συμπεριφορές, διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο και αλλάζουν ανάλογα με τις περιστάσεις. Όταν οι εργάτες και οι εργάτριες, η νεολαία, οι καταπιεσμένοι, κινούνται σε μεγάλους αριθμούς με απεργίες και διαδηλώσεις, η ταξική ενότητα τείνει να υποκαταστήσει τους διαχωρισμούς και η ταξική συνείδηση υπερισχύει της ρατσιστικής και της σεξιστικής ιδεολογίας. Αυτό έγινε σε παγκόσμιο επίπεδο τη δεκαετία του ’30 και στα μεγάλα κινήματα της δεκαετίας του ’60. Αυτή η τάση είναι εξίσου φανερή στο σημερινό νεολαιίστικο κίνημα των μαθητών, που διαδηλώνουν ενάντια στην καταστολή και καταλαμβάνουν τα σχολεία τους. Είναι παιδιά μεταναστών και ελληνόπουλα μαζί.
Η αλληλεγγύη ενισχύεται, όταν τα σωματεία υπερασπίζονται όλους τους συναδέλφους τους απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία, σε κλάδους όπου ντόπιοι και μετανάστες δουλεύουν μαζί, όπως είναι η οικοδομή, τα φασονάδικα ή οι ταχυμεταφορές. Ο ρατσισμός χτυπιέται, όταν άνδρες και γυναίκες, ντόπιοι και μετανάστες βγαίνουν μαζί στο δρόμο, συμμετέχουν στις απεργία, τις πορείες της Πρωτομαγιάς και του Πολυτεχνείου, στα αντιρατσιστικά και αντιπολεμικά συλλαλητήρια. Οι κοινοί αγώνες ενάντια στην καταπίεση και την εκμετάλλευση είναι καθοριστικός παράγοντας για τις εξελίξεις, την ώρα που η καπιταλιστική οικονομική κρίση χτυπάει την πόρτα όλων.
Μια κριτική που γίνεται συχνά στο μαρξισμό είναι ότι τείνει να υποκαταστήσει τη σημασία της πάλης ενάντια στην καταπίεση με εκείνη του αγώνα απέναντι στην εκμετάλλευση. Η κριτική αυτή είναι απόλυτα λάθος. Ο εχθρός είναι κοινός: Ένα σύστημα που γεννάει και τα δύο. Στον αγώνα για τη δημιουργία ενός ενιαίου κινήματος απέναντι στον καπιταλισμό, όλοι οι εργάτες, όλοι οι καταπιεσμένοι, εκπαιδεύονται να δρουν αλληλέγγυα με όσους είναι θύματα τόσο της καταπίεσης όσο και της εκμετάλλευσης. Άλλωστε -όπως είπε ο Β.Ι.Λένιν- το μαρξιστικό όραμα της επανάστασης δεν είναι τίποτε άλλο από «το πανηγύρι των καταπιεσμένων και των εκμεταλλευόμενων». Και επίσης: «Η συνείδηση της εργατικής τάξης δεν μπορεί να είναι αυθεντική πολιτική συνείδηση μέχρις ότου οι εργάτες εκπαιδευτούν να αντιδρούν σε κάθε μορφή τυραννίας, καταπίεσης, βίας ή κατάχρησης εξουσίας, ανεξάρτητα από το ποια είναι η τάξη που τα υφίσταται».[7] Το πολυπόθητο πανηγύρι των καταπιεσμένων δεν μπορεί να γίνει πράξη παρά μόνο την ώρα που ο αγώνας ενάντια στην καταπίεση και ο αγώνας ενάντια στην εκμετάλλευση θα ενωθούν σε ένα ορμητικό ποτάμι που θα τσακίσει το σύστημα που τα γεννά. Και θα το αντικαταστήσει με μια σοσιαλιστική κοινωνία αλληλεγγύης κι ελευθερίας, που θα ικανοποιεί τις ανθρώπινες ανάγκες και όπου η διαχείριση του πλούτου θα γίνεται δημοκρατικά από όλους εκείνους που τον παράγουν.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
1, 4. Σάρον Σμιθ, «The politics of identity», International Socialist Review, Τεύχος 57.
2, 3. Ernesto Laclau και Chantal Mouffe, «Hegemony and Socialist Strategy: Towards a Radical Democratic Politics».
5. Καρλ Μαρξ, «Θέσεις στον Φόυερμπαχ».
6. Victor Perlo, «Economics on Racism in USA: The roots on black inequality».
[7] Β.Ι.Λένιν, «Άπαντα», 5ος τόμος, Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.

Πηγη:http://da.dea.org.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=1844&Itemid=46

Η υπόθεση αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα τόσο της δράσης της Χρυσής Αυγής, καθώς και των βαθιά «αντισυστημικών» σχέσεων της με την Ελληνική Αστυνομία.

Προσπαθώντας να εξηγήσω την έκρηξη των ποσοστών της Χρυσής Αυγής, μίλησα με μερικούς ανθρώπους που την υπερψήφισαν, δίχως να είναι διόλου Ναζιστές Χιτλερικοί. Έφτασα σ’ αυτούς μέσω γνωστών. Η μία είναι γιαγιά κοντά στα 80, που ζει στα Κάτω Πατήσια. Ο δεύτερος είναι ένας 50άρης ιδιωτικός υπάλληλος που ζει στην Ηλιούπολη και εργάζεται στο Ελληνικό. Παραθέτω αυτούσιες τις διηγήσεις τους δίχως σχόλια, κρατώντας κρυφό το επίθετό τους όπως επιθυμούσαν:

Στ. Ελένη: «Εδώ που ζούμε, φοβόμαστε να βγούμε απ’ τα σπίτια μας. Τα παιδιά απ’ τη Χρυσή Αυγή, όποτε τους πάρω τηλέφωνο, με πάνε ως την τράπεζα να σηκώσω λεφτά ή να πάρω τη σύνταξη, στο σούπερ-μάρκετ κι όπου αλλού χρειάζομαι. Αν θέλω κάτι απ’ το φαρμακείο, μου το φέρνουν μόνοι τους. Κάθε Κυριακή πρωί με πάνε στην εκκλησία και με φέρνουν πίσω. Μόνη μου δε μπορώ να πάω, θα μου αρπάξουνε την τσάντα και μπορεί να με ρίξουν κάτω, οπότε δεν θα ξανασηκωθώ. Μας προσέχουν και νιώθουμε ασφάλεια δίπλα τους. Μού είπαν να ρωτήσω τους υπόλοιπους ενοίκους αν θέλουν να μπει ένα αυτοκόλλητο της Χρυσής Αυγής στην είσοδο της πολυκατοικίας. Αν συμφωνήσουν όλοι, το αυτοκόλλητο αυτό είναι σαν ασπίδα και διώχνει μακριά τους κλέφτες γιατί φοβούνται, οπότε είμαστε ασφαλείς μέσα στα σπίτια μας τουλάχιστον. Αυτά που λένε στις τηλεοράσεις γι αυτούς είναι ψέματα. Να εύχεσαι, οι κόρες σου να σου φέρουν στο σπίτι τέτοια παιδιά.»

Ε. Διονύσης: «Μεγάλωσα στην Κυψέλη, αλλά εδώ και χρόνια ζω στην Ηλιούπολη με την οικογένεια μου. Έχω όμως στην ιδιοκτησία μου ένα δυομισάρι ψηλά στην Κερκύρας, κληρονομιά απ’ τον πατέρα μου. Η περιοχή έχει υποβαθμιστεί πλήρως, το ίδιο και η πολυκατοικία. Παλιότερα το είχα νοικιάσει σε μετανάστες, αλλά δεν πλήρωναν, έβρισκα άλλους μέσα, φοβόμουν να πάω ως εκεί, δε μου άνοιγαν όσο κι αν χτυπούσα, εμφανιζόντουσαν όλο καινούριοι που δε μιλούσαν ελληνικά και γενικώς ήταν ένας μπελάς δίχως κέρδος. Το ‘κλεισα λοιπόν, το κλείδωσα και το άφησα ξενοίκιαστο, αφού στάθηκε αδύνατο να το πουλήσω. Κανένας δεν αγοράζει εκεί.» Λίγους μήνες αργότερα, ένας γείτονας με ενημέρωσε ότι κάτι μαύροι είχαν σπάσει την πόρτα και έμεναν στο διαμέρισμα μου. Τρελάθηκα. Φοβήθηκα να πάω μόνος μου μη με μαχαιρώσουνε, πήγα όμως στο αστυνομικό τμήμα και τους ζήτησα να προστατέψουν την περιουσία μου. Ο αξιωματικός μου είπε να υποβάλω μήνυση και ότι θα έστελνε ένα περιπολικό ή μια πεζή περίπολο, όμως δεν μπορούσε να εγγυηθεί το τελικό αποτέλεσμα. Μόλις φεύγουν οι αστυνομικοί αυτοί ξαναμπαίνουν, αφού ξέρουν ότι το σπίτι δεν κατοικείται. Έβαλα τις φωνές, μου είπε ότι με καταλαβαίνει, αλλά δεν διαθέτει τη δύναμη να φυλάει όλα τα κλειστά διαμερίσματα της περιοχής. Δε μπορούσε να το βάλει ο νους μου ότι το κράτος δηλώνει αδυναμία να προστατέψει το σπίτι μου.
Βγαίνοντας απ’ το γραφείο του αξιωματικού, μ’ έπιασε ένας νεαρός αστυνομικός, μου ‘βαλε στο χέρι ένα χαρτί μ’ ένα τηλέφωνο και μου είπε πως μόνο αυτά «τα παιδιά» θα με βοηθούσαν πραγματικά.» Κατάλαβα αμέσως ότι ήταν η Χρυσή Αυγή. Είχα φοβερούς ενδοιασμούς, έκανα πάνω από δυο βδομάδες να το πάρω απόφαση. Δεν ήξερα τι ακριβώς κάνουν αυτοί, άκουγα πολλά. Κι αν σκότωναν κανέναν; Από την άλλη, δε μπορούσα να εγκαταλείψω το σπίτι μου. Πήρα τηλέφωνο μετά από μεγάλο ζόρι. Με βεβαίωσαν ότι το σπίτι θ’ αδειάσει «χωρίς αίμα» και ότι δεν θα ξαναμπεί κανένας μέσα. Συμφώνησα μ’ ένα σφίξιμο στην καρδιά, αλλά δώσαμε ραντεβού. Ήρθαν έξι ντερέκια. Ο ένας τους κρατούσε έναν λοστό αλλά δεν χρειάστηκε να τον χρησιμοποιήσει για να ν’ ανοίξει την πόρτα του διαμερίσματος. Μπήκαμε με μια σπρωξιά αφού η κλειδαριά ήταν σπασμένη και την φράκαραν μ’ ένα καφάσι από μπύρες.
Μέσα υπήρχαν καμιά δεκαριά άτομα, άντρες, γυναίκες και παιδιά, πάνω σε κουβέρτες κατάχαμα. Κράτησα την αναπνοή μου, αλλά δεν έγινε καμία σύρραξη. Μόλις είδαν τους Χρυσαυγίτες έκαναν σα να είδαν τον διάολο. Άρχισαν να στριγγλίζουν και όρμησαν προς την έξοδο. Δεν άνοιξε μύτη. Μόνο κάτι ψιλές σφαλιάρες και κλωτσιές μοίρασαν καθώς οι καταληψίες ήταν στριμωγμένοι στην πόρτα και όπως κουτρουβαλούσαν στις σκάλες. Αν αντιστεκόντουσαν, δεν ξέρω τι θα επακολουθούσε, αλλά τώρα το σπίτι άδειασε μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα.» Είπα ένα ευχαριστώ και έμεινα να κοιτάζω το διαμέρισμα που ήταν σε άθλια κατάσταση. Βρώμα και δυσωδία, τοίχοι σε άθλια κατάσταση, πανιά και αλουμίνια εδώ και κει, φρίκη και καταστροφή. Νόμιζα ότι θα έφευγαν, όμως αυτοί άρπαξαν τις κουβέρτες και τα ρούχα κι άρχισαν να τα πετάνε από το μπαλκόνι του τρίτου στον δρόμο φωνάζοντας και βρίζοντας. Γέμισαν τα μπαλκόνια γύρω από κόσμο, μετανάστες οι πιο πολλοί που κοίταζαν. Ο αρχηγός τους μου είπε να περιμένω και άρχισε να παίρνει διάφορα τηλέφωνα. Σε μισή ώρα καταφθάνουν άλλοι τέσσερις, κρατώντας μπατανόβουρτσες και κουτιά με μπογιά. Αρπάζει ο καθένας από μία και αρχίζουν να βάφουν τους τοίχους! Έμεινα εμβρόντητος. Ξωπίσω, καταφθάνει ένας άλλος μ’ ένα κουτί γεμάτο ξυλουργικά και αρχίζει να μπαλώνει την πόρτα και την κάσα εκεί που ήταν σπασμένες, ώστε να κλειδώνει στοιχειωδώς. Μου εξηγεί ότι την φτιάχνει προσωρινά ώστε να κλείνει το σπίτι μέχρι να φέρω καινούρια πόρτα. Τρεις ώρες αργότερα, έφυγαν αφήνοντας ένα σπίτι σε πολύ υποφερτή κατάσταση (ο νεροχύτης, τα ντουλάπια της κουζίνας και το μπάνιο ήταν σε άθλια κατάσταση ακόμα), εξηγώντας μου ότι κανένας δεν θα ξανατολμήσει να μπει μέσα αφού όλοι πια ξέρουν ότι το διαμέρισμα προστατεύεται από τη Χρυσή Αυγή».

Δεν έχω ακόμα καταλήξει για το σύνολο των λόγων που οδήγησαν 400.000 Έλληνες σ’ όλη την επικράτεια να ψηφίσουν Χρυσή Αυγή. Κατάλαβα όμως πολύ καλά γιατί την ψήφισαν σ’ αυτές τις περιοχές. (Μη διαβάσω κανένα σχόλιο ότι προπαγανδίζω τους Χρυσαυγίτες, γιατί θα κράξω. Οι υψηλές αναλύσεις μας φάγανε, την ώρα που αυτοί έπαιρναν τις μπατανόβουρτσες.)

Σάλος έχει ξεσπάσει στους κόλπους των νοσοκομειακών με την απόφαση του υπουργού Υγείας Ανδρέα Λοβέρδου με την οποία απαγορεύει την περίθαλψη όσων βρίσκονται παράνομα στη χώρα με εξαίρεση τα επείγοντα περιστατικά.

Μετά από σχετική απόφαση του συνδικαλιστικού τους φορέα (ΟΕΝΓΕ), θα συνεχίσουν να περιθάλπουν κανονικά τους μετανάστες καθώς όπως τονίζεται από την ΟΕΝΓΕ: «Οι νοσοκομειακοί γιατροί απαντούν για πολλοστή φορά στον αμετανόητο υπουργό Υγείας ότι δεν πρόκειται να αποποιηθούν το ιατρικό τους επάγγελμα και να μεταβληθούν σε ανθρωποφύλακες, ασχολούμενοι με το χρώμα, το φύλο, την καταγωγή και τα νομιμοποιητικά έγγραφα οιουδήποτε ανθρώπου ζητά εξέταση και νοσηλεία».

Μάλιστα ο πρόεδρος της ΟΕΝΓΕ Δημήτρης Βαρνάβας αποσαφηνίζει με σκληρά λόγια:
«Εάν ο κ. Λοβέρδος επιθυμεί να ικανοποιήσει τις πολιτικές του εμμονές ή να δώσει διαπιστευτήρια στους οπαδούς της Χρυσής Αυγής έχει την ευχέρεια να το πράξει με πολλούς τρόπους, όχι όμως εκμεταλλευόμενος την επαγγελματική ευθύνη και αξιοπρέπεια των νοσοκομειακών γιατρών.
Δηλώνουμε λοιπόν πως θα αγνοήσουμε παντελώς την πρόσφατη προεκλογική εγκύκλιο του κ. Λοβέρδου και θα συνεχίσουμε να ασκούμε την ιατρική όπως επιτάσσει ο όρκος μας και η ιατρική δεοντολογία».

Πηγη:http://www.alterthess.gr/content/apantisi-tis-oenge-stis-ratsistikes-diloseis-loberdoy

Μετάφραση Έλενα Πατρικίου.
Όταν, στην πορεία της ανθρώπινης εξέλιξης, οι υπάρχοντες θεσμοί αποδεικνύονται ασύμβατοι με τις ανάγκες του ανθρώπου, όταν χρησιμεύουν μόνον στην υποδούλωση, την καταλήστευση και την καταπίεση της ανθρωπότητας, ο λαός έχει το αιώνιο δικαίωμα να εξεγερθεί εναντίον τους και να τους ανατρέψει.

Το γεγονός ότι αυτές οι δυνάμεις -εχθρικές προς τη ζωή, την ελευθερία και την επιδίωξη της ευτυχίας- νομιμοποιούνται από συνταγματικούς νόμους, καθαγιάζονται από το Θείο Δίκαιο και ενδυναμώνονται από την πολιτική εξουσία, δεν δικαιολογεί επ’ ουδενί τη διατήρησή τους.
Θεωρούμε αυτές τις αλήθειες αυταπόδεικτες: Θεωρούμε αυταπόδεικτο ότι όλα τα ανθρώπινα πλάσματα, ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος ή φύλου, γεννιούνται με ίσα δικαιώματα στην από κοινού μοιρασιά των αγαθών της ζωής· θεωρούμε αυταπόδεικτο ότι, προκειμένου να εξασφαλιστεί αυτό το δικαίωμα, πρέπει να εγκαθιδρυθεί ανάμεσα στους ανθρώπους η οικονομική, πολιτική και κοινωνική ελευθερία· και θεωρούμε επιπλέον ότι οι κυβερνήσεις υπάρχουν μόνον για να διατηρούν τα ειδικά προνόμια και τα δικαιώματα της ιδιοκτησίας· και ότι εξαναγκάζουν τον άνθρωπο στην υποταγή, κλέβοντάς του την αξιοπρέπεια, τον αυτοσεβασμό και τη ζωή.
Η ιστορία του κεφαλαίου και της εξουσίας είναι η ιστορία επαναλαμβανόμενων εγκλημάτων, αδικιών, καταχρήσεων και προσβολών που στοχεύουν στην καταπίεση των ατομικών ελευθεριών και την εκμετάλλευση του λαού. Άσπλαχνοι πλουτοκράτες, ασυνείδητοι νομοθέτες και διεφθαρμένοι πολιτικοί κρατούν την ανθρωπότητα στη σκλαβιά, διαιωνίζουν τη φτώχεια και τις αρρώστιες, συντηρούν το έγκλημα και τη διαφθορά. Αλυσσοδένουν το πνεύμα της ελευθερίας, πνίγουν τη φωνή της δικαιοσύνης, εξευτελίζουν και καταπιέζουν την ανθρωπότητα. Έχουν κηρύξει ένα συνεχή πόλεμο, μία συνεχή ανθρωποσφαγή, που καταστρέφει τις καλύτερες και υψηλότερες αρετές του ανθρώπου· τρέφουν την δεισιδαιμονία και την αμάθεια, σπέρνουν τις προκαταλήψεις και τη διχόνοια.
Εμείς, οι άντρες και οι γυναίκες που αγαπάμε την ελευθερία, διακηρύσσουμε ειλικρινά και αποφασιστικά ότι κάθε πρόσωπο είναι και πρέπει να είναι ελεύθερο να κατέχει τον εαυτό του και να απολαμβάνει τους καρπούς της εργασίας του· ότι ο άνθρωπος είναι απαλλαγμένος από κάθε υποτέλεια στους άρχοντες της εξουσίας και του κεφαλαίου· ότι ο άνθρωπος πρέπει να έχει ελεύθερη πρόσβαση στη γη και σε όλα τα μέσα παραγωγής, όπως και απόλυτη ελευθερία στην διάθεση των καρπών του μόχθου του· ότι κάθε πρόσωπο έχει το αναντίρρητο και αναλλοίωτο δικαίωμα της ελεύθερης σύνδεσης με άλλους ανθρώπους για οποιονδήποτε οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό ή άλλο σκοπό· και ότι ο άνθρωπος πρέπει να χειραφετηθεί από την ιερότητα της ιδιοκτησίας, το σεβασμό για τους ανθρώπινους νόμους, το φόβο της Εκκλησίας, τη δειλία της κοινής γνώμης, την ηλίθια αλαζονεία της εθνικής, φυλετικής, θρησκευτικής ή αντρικής υπεροχής και από τις στενές πουριτανικές αντιλήψεις για την ανθρώπινη ζωή.
Για την επικράτηση αυτής της Διακήρυξης, εμείς οι εραστές της ελευθερίας, αφιερώνουμε με χαρά την ασυμβίβαστη αφοσίωσή μας, την ενέργεια, την διάνοια, την αλληλεγγύη μας και τη ζωή μας.

Πηγη:http://e-dromos.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=5559:%CE%AD%CE%BC%CE%B1-%CE%B3%CE%BA%CF%8C%CE%BB%CE%BD%CF%84%CE%BC%CE%B1%CE%BD&Itemid=51

Η σύλληψη έγινε σήμερα το πρωί. Τέσσερις αστυνομικοί πήγαν στο σπίτι του και τον συνέλαβαν με τις κατηγορίες: της απόσπασης κρατουμένου από  αστυνομικούς, εξύβριση αστυνομικού, διατάραξη κοινής ειρήνης κι απόπειρα πρόκλησης σωματικής βλάβης κατά αστυνομικών.

Πρόκειται για χυδαία κλιμάκωση της συνεργασίας αστυνομικών και φασιστικών ομάδων στην Καλλιθέα. Την ώρα που μετανάστες που κρατούνται για εξακρίβωση στοιχείων, δέχονται απειλές από τους αστυνομικούς ότι θα φάνε ξύλο και μόλις απελευθερώνονται δέχονται επιθέσεις σε λίγα λεπτά από φασιστική συμμορία, την ώρα που δεν συλλαμβάνεται κανένας φασίστας μαχαιροβγάλτης, γίνονται συλλήψεις μεταναστών και ελλήνων που συμμετέχουν σε αντιφασιστικές διαδηλώσεις.

Το περιστατικό έχει ως εξής:

Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης στην πλατεία Κύπρου, τραμπούκοι πλησιάζουν επανειλημμένως με μηχανάκια, βρίζουν και φτύνουν τους μετανάστες, που συμμετέχουν στη συγκέντρωση. Κάποια στιγμή τμήμα των μεταναστών, μαζί με έλληνες, που συμμετέχουν στη συγκέντρωση, τους παίρνουν στο κυνήγι. Τότε και μόνο τότε εμφανίζεται περιπολικό. Κατεβαίνουν δύο αστυνομικοί, κυνηγούν έναν αιγύπτιο μετανάστη στο σωρό, τον στριμώχνουν στην είσοδο μιας πολυκατοικίας και τον συλλαμβάνουν. Πολύς κόσμος, ανάμεσα στους οποίους κι ο Νίκος απαιτεί από τους αστυνομικούς την απελευθέρωση του μετανάστη. Μετά από λίγα λεπτά οι αστυνομικοί αφήνουν το μετανάστη κι εξηγούν ότι τον έπιασαν για την προστασία του! Όλος ο κόσμος ξαναγυρνάει στη συγκέντρωση που συνεχίζεται κανονικά κι ακολουθεί πορεία προς την πλατεία Ν.Σμύρνης.

Η σημερινή σύλληψη του συνδικαλιστή φανερώνει πώς κάποιοι κύκλοι της αστυνομίας έχουν αποφασίσει να σκληρύνουν τον αυταρχισμό και τις διώξεις, αμφισβητώντας ακόμη και το δικαίωμα συμμετοχής σε μια αντιφασιστική διαδήλωση ή διαμαρτυρίας για μια άδικη σύλληψη. Είναι οι ίδιοι που προστατεύουν τη χρυση αυγή και τις υπόλοιπες φασιστικές συμμορίες, που δρουν στις γειτονιές.

Εχθές δόθηκε στην Καλλιθέα μια πρώτη απάντηση.

Καλούμε αύριο στις 11 π.μ. έξω από το κτήριο 16 στην Ευελπίδων για συμπαράσταση στο Ν.Κατσύφη.

Δεν θα περάσει η φασιστική και αστυνομική τρομοκρατία εναντίον του κινήματος και της αριστεράς. Μπορεί ένα μεγάλο τμήμα των αστυνομικών να ψήφισε χρυσή αυγή, όμως να ξέρουν ότι εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων που επί μήνες αντιστάθηκαν στις πολιτικές του Μνημονίου και στις τελευταίες εκλογές τις απονομιμοποίησαν με την ψήφο τους, δεν πρόκειται να ανεχτούν κανενός είδους προκλήσεις.

Απαιτούμε την άμεση απελευθέρωση του συνδικαλιστή.

Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι να διαλυθούν η χρυσή αυγή και τα παρακλάδια της στην Καλλιθέα και σε κάθε γειτονιά.

Κίνηση “Απελάστε το Ρατσισμό”