Με αφορμή σαν σήμερα το 2006 τη δημοσίευση σκίτσων του Μωάμεθ…

Στις αρχές του 2006 έγινε μια σειρά από διαδηλώσεις σε πολύ μεγάλο μέρος του κόσμου, με αφορμή τη γενικευμένη δημοσιοποίηση στον δυτικό Τύπο γελοιογραφιών που αναφέρονταν στο ισλάμ και ειδικότερα στον Μωάμεθ. Τα σκίτσα είχαν πρωτοδημοσιευθεί το Σεπτέμβριο του 2005 στη δανέζικη εφημερίδα «Jyllands Posten», ωστόσο μέσα στο χειμώνα αναδημοσιεύτηκαν σε σειρά δυτικών ΜΜΕ και αποτέλεσαν τη θρυαλλίδα για αιματηρές συγκρούσεις κυρίως στις μουσουλμανικές χώρες όπου υπήρξε και ο μεγαλύτερος όγκος των κινητοποιήσεων.

Η αντίδραση που εμφανίστηκε ανάμεσα τους διανοούμενους και την Αριστερά της Δύσης βασίστηκε κυρίως σε όρους ελευθερίας του Τύπου -στην καλύτερη περίπτωση- ή σε όρους σύγκρουσης πολιτισμών –στη χειρότερη περίπτωση. Πρόκειται για ασυγχώρητο λάθος.

 

Υποκρισία

Κατ’ αρχάς, είναι γνωστό ότι στον ισλαμικό κόσμο η απεικόνιση του Μωάμεθ αποτελεί σοβαρή ειδωλολατρική βλασφημία. Η δυτική υποκρισία γίνεται φανερή αν σκεφτούμε τι θα γινόταν στην αντίθετη περίπτωση: η παρουσίαση ενός γυμνού γλυπτού της Παναγίας σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου θα ξεσήκωνε τις άγριες κραυγές των χριστιανών –και αυτό θα φάνταζε πιο «φυσιολογικό» από τις τωρινές μουσουλμανικές «υστερίες». Αλλά δεν χρειάζεται καν να μιλάμε με υποθέσεις: Όταν, πριν από μερικά χρόνια, η Ιρλανδέζα τραγουδίστρια Σινέντ Ο’ Κόνορ τόλμησε να σκίσει μπροστά στις κάμερες μια φωτογραφία του Πάπα, ξεσηκώθηκε θύελλα αντιδράσεων από «ιερό» χριστιανικό (καθολικό) μένος. Και μιλάμε μόνον για τον Πάπα. Φανταστείτε το να ειρωνευτεί κάποιος τον Ιησού. Δεν χρειάζεται καν να το φανταστείτε: Όπως αποκάλυψε η αγγλική εφημερίδα «Γκάρντιαν», η ίδια η «Jyllands Posten», πριν από τρία χρόνια είχε αρνηθεί να δημοσιεύσει γελοιογραφίες με θέμα την ανάσταση του Χριστού. «Πιστεύω ότι θα προξενήσουν αντιδράσεις, γι’ αυτό δεν τις δημοσιεύω», είχε τολμήσει να εκστομίσει ο τότε διευθυντής της.

Στην Ελλάδα το 2005 ο κορυφαίος Αυστριακός γελοιογράφος Γκέρχαρντ Χάντερερ καταδικάστηκε ερήμην σε εξάμηνη φυλάκιση για «προσβολή της δημόσιας αιδούς» και «κακόβουλη εξύβριση της Ορθόδοξης Εκκλησίας» για το βιβλίο του «Η ζωή του Ιησού», το οποίο είχε κατασχεθεί στην Ελλάδα από τον Ιανουάριο του 2003 αμέσως μετά την κυκλοφορία του (μαζί του καταδικάστηκαν ο Έλληνας εκδότης και τέσσερις ιδιοκτήτες βιβλιοπωλείων).

Ούτε οι φωτιές που άναψαν στους δρόμους της Μέσης Ανατολής με αφορμή τα σκίτσα είναι οι πρώτες που ανάβουν: Λίγα χρόνια πριν οι Έλληνες ορθόδοξοι φονταμενταλιστές έκαναν δημόσιες συγκεντρώσεις για να ρίξουν στην πυρά το βιβλίο του Μίμη Ανδρουλάκη («Μι εις τη Νι») γιατί έθιγε την Παναγία.

Το ζήτημα δεν είναι ωστόσο η προσβολή μιας θρησκείας, αλλά ο φαρισαϊσμός (για να χρησιμοποιήσουμε σχετικούς όρους) πολλών πολιτικών, διανοουμένων και ΜΜΕ της Δύσης.

Για να γίνει πιο κατανοητό αυτό, θα πρέπει πρώτα να δούμε σε τι περιβάλλον έγινε η δημοσιοποίηση των σκίτσων και η συνακόλουθη «συζήτηση».

 

Χριστιανισμός

Αν κάποιος θέλει καλά και σώνει να εξάγει συμπεράσματα για το ποια θρησκεία έχει υπάρξει ιστορικά πιο βίαιη, ποια θρησκεία ήθελε να επιβάλει τον «πολιτισμό» της, θα άξιζε να ξεκινήσουμε από πολύ παλιότερα θυμίζοντας τα εξής:

Ήταν η χριστιανική εξουσία και στο όνομα του χριστιανισμού αυτή που με τις ορδές της κατέστρεψε τεράστιο μέρος του αρχαίου πολιτισμού όταν η άρχουσα τάξη την επέλεξε ως κυρίαρχη θρησκεία στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ήταν η χριστιανική εξουσία και στο όνομα του χριστιανισμού αυτή που κατέστρεψε το υψηλότερο πολιτισμό που υπήρχε το 12ο αιώνα στην Ευρώπη, τον αραβικό. Ήταν η ίδια εξουσία που εκστράτευσε και αποτέλειωσε αυτόν τον πολιτισμό στη Μέση Ανατολή, εξοντώνοντας χιλιάδες ανθρώπους και καταστρέφοντας και πάλι επιτεύγματα του ανθρώπινου πνεύματος (η σφαγή της Αντιόχειας, της Ιερουσαλήμ, και της Μααράτ από τους σταυροφόρους ήταν πρωτοφανούς αγριότητας). Ήταν η χριστιανική εξουσία και στο όνομα του χριστιανισμού αυτή που εξολόθρευσε χιλιάδες ανθρώπους λίγο αργότερα μέσα στην Ευρώπη με την Ιερά Εξέταση και τους διωγμούς αιρετικών και «αιρετικών». Η ίδια αυτή εξουσία καταπίεζε για αιώνες -και συνεχίζει να καταπιέζει- τις γυναίκες, ενώ εμπόδιζε την ανάπτυξη των επιστημών καταδικάζοντας στο σκοτάδι την ανθρωπότητα. Ήταν η χριστιανική εξουσία και στο όνομα του χριστιανισμού αυτή που εξεστράτευσε στην Αμερική εξολοθρεύοντας σειρά ινδιάνικων πολιτισμών και σκοτώνοντας εκατομμύρια ιθαγενείς μέχρι και τις αρχές του 20ού αιώνα. Ήταν η χριστιανική εξουσία και στο όνομα του χριστιανισμού αυτή που εξεστράτευσε στη Μαύρη Αφρική μετατρέποντας σε σκλάβους ολόκληρους πληθυσμούς και μεταφέροντάς τους στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ.

Στην περίοδο του ιμπεριαλισμού ήταν χριστιανικά έθνη αυτά που αποικιοποίησαν τη Μέση και την Άπω Ανατολή, καθώς και την Αφρική εξοντώνοντας και πάλι εκατομμύρια ντόπιους και καταδικάζοντας στη φτώχεια και την υπανάπτυξη τους εκεί πληθυσμούς. Χριστιανικά έθνη ήταν κυρίως αυτά που οδήγησαν τον πλανήτη στο σφαγείο των δύο παγκόσμιων πολέμων. Ήταν οι μεταξύ τους ανταγωνισμοί αυτοί που οδήγησαν σε περαιτέρω αιματοκύλισμα στον «Τρίτο Κόσμο». Χρειάστηκε να χυθεί πολύ ινδουιστικό και μουσουλμανικό αίμα για να ξεκουμπιστούν οι Άγγλοι από τις Ινδίες και οι Γάλλοι από την Αλγερία. Ήταν επίσης χριστιανική χώρα αυτή που έκανε το μεγαλύτερο μέχρι σήμερα έγκλημα πολέμου, τη σφαγή στο Ναγκασάκι και τη Χιροσίμα, και ήταν η ίδια χώρα που εξόντωσε 3.000.000 Βιετναμέζους λίγο αργότερα.

 

Διακρίσεις και καταπίεση

Ένα μεγάλο κομμάτι του ισλαμικού κόσμου –και ιδιαίτερα του αραβικού- έχει την τύχη και την ατυχία να ζει πάνω στα μεγαλύτερα γνωστά αποθέματα «μαύρου χρυσού» παγκοσμίως. Γι’ αυτό και τα εδάφη αυτά μπήκαν από νωρίς στο στόχαστρο του ιμπεριαλισμού. Ειδικά μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο -λόγω και της στρατηγικής θέσης της Μ. Ανατολής- η ιμπεριαλιστική επέμβαση στην περιοχή υπήρξε άμεση, αμείλικτη, αιμοσταγής. Η δημιουργία του σιωνιστικού Ισραήλ, η ενίσχυση των πιο διεφθαρμένων Αράβων μοναρχών, ο λυσσασμένος διωγμός κάθε δημοκρατικής κοσμικής αντιπολίτευσης -ιδιαίτερα της κομουνιστικής Αριστεράς- υπήρξε βασικό μέλημα των Αμερικανών, των Βρετανών και των λοιπών συμμάχων τους. Τα αποτελέσματα για τον απλό λαό ήταν καταστροφικά. Το παράδειγμα των Παλαιστινίων συμπυκνώνει με τον πιο παραστατικό τρόπο την πλήρη στέρηση του στοιχειώδους δικαίου και ευημερίας που αναλογεί σε κάθε λαό.

Μετά τις 11 Σεπτέμβρη αυτή η πολιτική οξύνθηκε και γενικεύτηκε διεθνώς. Το 1,3 δισεκατομμύριο των μουσουλμάνων του πλανήτη θεωρούνται -απλώς και μόνον επειδή πιστεύουν σε μια θρησκεία (αλλά ακόμη κι αν δεν πιστεύουν)- συλλήβδην ύποπτοι. Στα αεροδρόμια υπόκεινται σε εξευτελιστικούς ελέγχους ή εμποδίζεται ακόμη και η επιβίβασή τους στα αεροπλάνα, κρατούνται παράνομα για ημέρες, βδομάδες, μήνες, απελαύνονται με συνοπτικές διαδικασίες από δυτικά κράτη και υποβάλλονται σε φρικτά βασανιστήρια σε φυλακές όπως το Γκουαντάναμο και το Αμπού Γκράιμπ -ή και σε μυστικές φυλακές σε διάφορες χώρες (η απαγωγή και ανάκριση των Πακιστανών εδώ πριν απο μερικά χρόνια μπορεί να μας δώσει μόνον μια οσμή για το τι συμβαίνει παγκόσμια με τη συναίνεση των μικρότερων δυτικών κρατών). Οι δυτικοί δεσμώτες μάλιστα έχουν ανακαλύψει ότι εξέχουσα θέση στην κλίμακα των βασανιστηρίων μπορεί να έχει η βεβήλωση του Κορανίου ενώπιον των κρατουμένων.

Και όλα αυτά εν μέσω της ιμπεριαλιστικής (χριστιανικής, αν μιλήσουμε με θρησκευτικούς όρους) εισβολής σε δύο μουσουλμανικές χώρες, εισβολής που έχει στοιχίσει ήδη εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και εκατομμύρια τραυματίες και εξαθλιωμένους -ενώ την ίδια στιγμή υπάρχει απειλή για εισβολή και σε τρίτη ισλαμική χώρα (Ιράν). Ταυτόχρονα οι Παλαιστίνιοι είχαν τιμωρηθει και πάλι, αυτή τη φορά με κόψιμο των δυτικών κονδυλίων, επειδή δεν είχαν ψηφίσει «σωστά» στις εκλογές τους. «Σωστά» δεν είχαν ψηφίσει και οι Αλγερινοί στις εκλογές του 1992 (είχαν υπερψηφίσει το ισλαμιστικό FIS) γι’ αυτό από τότε επιβλήθηκε στη χώρα, με την κάλυψη της Δύσης, μια στρατιωτική δικτατορία που οδήγησε σε ατέλειωτη αλληλοσφαγή.

 

Δανία

Στην ίδια τη Δανία, αλλά και σε άλλες δυτικές χώρες, υπάρχει και μια άλλη πτυχή της ιστορίας. Πίσω από τη δημοσίευση των σκίτσων υπάρχει η δεξιά στροφή στο πολιτικό προσκήνιο της χώρας μετά το 2001.  Η δημοσίευση των σκίτσων ήταν μια κίνηση που συντονίστηκε με την πρωτοβουλία του υπουργείου Πολιτισμού της χώρας να προωθήσει τη «δανέζικη κουλτούρα» η οποία δήθεν κινδυνευε από την υποτιθέμενη επίδραση που ασκεί ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Δανίας (μόλις το 2% του συνόλου). Η ίδια η βασίλισσα της Δανίας Μαργκρέτ Β’ είχε από το 2005 ξεκινήσει την επίθεση κατά των μουσουλμάνων λέγοντας: «Πρέπει να δείξουμε την αντίθεσή μας στο ισλάμ και οφείλουμε, μερικές φορές, να πάρουμε το ρίσκο να μας κολλήσουν αρνητικές ταμπέλες, καθώς υπάρχουν μερικά πράγματα για τα οποία δεν πρέπει να επιδεικνύουμε καμία ανοχή»! Η πολιτική αυτή είχε ήδη πάρει σάρκα και οστά από το 2002 καθώς ο πρωθυπουργός της ανωτέρω δεξιάς συμμαχίας Άντερς Ράσμουσεν προώθησε μερικούς από τους πλέον σκληρούς αντι-μεταναστευτικούς νόμους στην Ευρώπη. Περικόπηκαν άγρια τα κονδύλια για τους πρόσφυγες, περιορίστηκε στο ελάχιστο η παροχή ασύλου (το 2005 άσυλο δόθηκε σε 80% λιγότερους ανθρώπους απ’ ό,τι το 2001), ακόμη και για καθαρά ανθρωπιστικές περιπτώσεις, ενώ η απόκτηση υπηκοότητας έγινε μια πολύ πιο δύσκολη υπόθεση. Με το ξέσπασμα της «κρίσης των σκίτσων» η ηγέτης του ΔΛΚ Pia Kjaersgaard αποκάλυψε για άλλη μια φορά το αληθινό της πρόσωπο αποκαλώντας συλλήβδην την ισλαμική κοινότητα της χώρας «προδότες». «Στην ισλαμική κοινότητα στη Δανία παροικούν άνθρωποι θλιβεροί και ψεύτες με ανησυχητικά ύποπτες απόψεις όσον αφορά τη δημοκρατία και τις γυναίκες. Είναι ο εσωτερικός εχθρός, ο Δούρειος Ίππος στη Δανία, ένα είδος ισλαμικής μαφίας», συμπλήρωσε για να μην αφήσει καμία αμφιβολία για το σύνολο των απόψεων του «αξιοσέβαστου» κοινοβουλευτικού κόμματος.

Την ίδια στιγμή οι εκπρόσωποι της ισλαμικής κοινότητας στη Δανία επιδείκνυαν ένα διαφορετικό είδος πολιτισμού. Ο Φατί Ελ Αμπέντ, εκπρόσωπος της Ένωσης Δανεζοπαλαιστινιακής Φιλίας δήλωνε: «Μέσα σε αυτό το χάος εξακολουθώ να πιστεύω ότι η υπόθεση αυτή μπορεί να έχει θετική κατάληξη. Οι Δανοί και οι μουσουλμάνοι μιλούν τώρα ανοιχτά, λέγοντας ο ένας στον άλλο πράγματα που έπρεπε να είχαμε πει χρόνια πριν». Ο Νασέρ Χαντέρ, μουσουλμάνος βουλευτής και ιδρυτής του νέου Δημοκρατικού Μουσουλμανικού Δικτύου, δήλωνε πεπεισμένος ότι «σε τρία με πέντε χρόνια θα κοιτάμε πίσω σε αυτό το ζήτημα και θα βλέπουμε ότι θα έχει αποβεί θετικό βήμα στην υπόθεση ενσωμάτωση». Αυτοί είναι το αντίπαλο στρατόπεδο του «πολέμου των πολιτισμών», οι «σαρικοφόροι κατακτητές» από την Ανατολή που θέλουν να μας «επιβάλουν» τον τρόπο ζωής τους. Στην πραγματικότητα βέβαια το μόνον που θέλουν είναι τα στοιχειώδη δικαιώματα ισονομίας και ισοπολιτείας. Όταν η «πολιτισμένη Δύση» τους τα στερεί η πιο λογική αντίδραση είναι πολλές φορές η περιχαράκωση στις παραδόσεις τους και στη θρησκεία τους, ως τελευταία αποκούμπια αυτοσεβασμού, αξιοπρέπειας και κοινοτικής αλληλεγγύης. Και σε αυτό η «ανεκτική» Δύση βλέπει πόλεμο των πολιτισμών και τρομοκρατία. Πολύ περισσότερη τρομοκρατία βλέπει δε η Δύση όταν αυτοί οι άνθρωποι βγαίνουν στο δρόμο να διαμαρτυρηθούν για τις προσβολές που γίνονται σε βάρος τους, είτε αυτό γίνεται στη Δανία, είτε στη Γαλλία. Είναι η εξέγερση της νεολαίας μεταναστευτικής καταγωγής στις φτωχογειτονιές της Γαλλίας, που προκλήθηκε από τις ρατσιστικές δολοφονίες της αστυνομίας. Ο υπουργός Εσωτερικών Σαρκοζί αντιμετώπισε αυτήν την εξέγερση με χιλιάδες συλλήψεις και απελάσεις, αλλά και με φραστικές προσβολές περί «σκουπιδιών που πρέπει να σαρωθούν με τη μάνικα»!

 

Χιούμορ;

Σήμερα βρισκόμαστε στο απόγειο της ισλαμοφοβίας επειδή αυτή η πολιτική αποτελεί επιλογή της κορυφής της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας: χρησιμοποιώντας ρητορική που πολλές φορές θυμίζει σταυροφορίες ο φονταμενταλιστής χριστιανός πρόεδρος των ΗΠΑ προσπαθεί να δικαιολογήσει τα βάσανα των μουσουλμανικών πληθυσμών και το αιματοβαμμένο χάος της Μέσης Ανατολής. Σε ένα κόσμο κυριαρχίας του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού το ισλάμ και ο χριστιανισμός δεν είναι ισότιμες θρησκείες και τα αστειάκια με τον Μωάμεθ δεν σημαίνουν φλεγματικό χιούμορ ίσων αποστάσεων από κάθε θρησκεία. Σημαίνουν αναπαραγωγή των στερεότυπων που προσπαθούν να επιβάλλουν οι κυρίαρχοι για να καταπιέσουν όχι μόνον τους μουσουλμάνους, αλλά ολόκληρο τον κόσμο.

Το ότι δεν πρόκειται για χιούμορ αλλά για αναπαραγωγή της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας, αποδεικνύεται από την ακόμη μεγαλύτερη πρόκληση που σήμαιναν τα «δανέζικα» σκίτσα: ένα από αυτά υποδείκνυε σαφώς ότι ισλάμ και τρομοκρατία είναι άμεσα συνδεδεμένα καθώς το τουρμπάνι στο κεφάλι του προφήτη είχε τη μορφή βόμβας με φιτίλι! Πρόκειται για την πιο καθαρή απεικόνιση του ρατσιστικού στερεότυπου ότι στο ισλάμ και βία είναι σύμφυτα.

Ένα άλλο σκίτσο θέλει τον Μωάμεθ να λέει ότι «μας τέλειωσαν οι παρθένες», αναπαράγοντας το γνωστό ρατσιστικό μύθο ότι οι βομβιστές αυτοκτονίας θυσιάζουν τη ζωή τους επειδή πιστεύουν ότι θα βρουν χαρέμια στον παράδεισο. Ας σκεφτούμε τι εντύπωση δημιουργεί αυτό στις παλαιστινιακές περιοχές, όπου οι τοίχοι είναι γεμάτοι με τις φωτογραφίες ανδρών ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΩΝ που έδωσαν τη ζωή τους ενάντια στην ισραηλινή κατοχή.

Θα πει κανείς ότι κάποια πιο προσεκτική σατιρική αντιμετώπιση του ισλάμ είναι ευπρόσδεκτη. Όμως δεν είναι έτσι. Το χιούμορ είναι πολιτικό έτσι κι αλλιώς. Ειδικά στο ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο που αναπτύχθηκε παραπάνω, το να λοιδορείς, να εξευτελίζεις, ακόμη και να κάνεις «καλόπιστη» κριτική στο ισλάμ, ισοδυναμεί με το έκανε κανείς κριτική στην ιουδαϊκή θρησκεία εν μέσω των ναζιστικών πογκρόμ το ’30 και το ’40 στην Ευρώπη. Δεν είναι τυχαίο που υπάρχει ευθεία αναλογία με εκείνη την περίοδο: Η γνωστή γερμανική εφημερίδα της περιόδου των ναζί, η «Der Stürmer», δημοσίευε τότε αντισημιτικά σκίτσα και κόμικς κατά τα ίδια σημερινά πρότυπα της «Jyllands Posten»!

Και εδώ ερχόμαστε στο ζήτημα της ελευθεροτυπίας: Η δημοσίευση των σκίτσων έγινε σε μια χριστιανική χώρα και συνεχίστηκε σε άλλες δυτικές χριστιανικές χώρες. Εκεί δεν χρειάζεται κανένας ηρωισμός, κανένα δημοσιογραφικό θάρρος για να κάνεις κάτι τέτοιο, αφού αναπαράγεις τα κλισέ της κυρίαρχης τάξης και του κράτους. Το να σατιρίζεις το ισλάμ σε μια χριστιανική χώρα είναι μια εύκολη κοινοτοπία, γι’ αυτό και δεν υπάρχει ζήτημα ελευθεροτυπίας. Είναι άλλο πράγμα η «κριτική» του ισλάμ, η οποία παράγεται σε αντιδραστικά πολιτικά εργαστήρια στην υπηρεσία της δικαιολόγησης των πολέμων της Δύσης και άλλο πράγμα η προοδευτική κριτική του ισλάμ που παράγεται από αριστερές δυνάμεις μέσα στις ισλαμικές χώρες  (όπως π.χ. η Επαναστατική Ένωση των Γυναικών του Αφγανιστάν, η RAWA, η οποία θέτει όμως ταυτόχρονα στο στόχαστρό της τον ιμπεριαλισμό). Εν ολίγοις, αν κάποια σκίτσα για τον Μωάμεθ είχαν δημοσιευθεί σε μία ισλαμική χώρα (όπως έγινε στην περίπτωση της Ιορδανίας και της Μαλαισίας) και το καθεστώς τα απαγόρευε τότε ναι, υπήρχε ζήτημα ελευθερίας του Τύπου, ωστόσο το μόνο που θα έπρεπε να γίνει θα ήταν οι δημοσιογραφικές ενώσεις όλου του κόσμου να δηλώσουν τη συμπαράστασή τους για τους θαρραλέους διωκόμενους συναδέλφους στις εκεί χώρες.

Γιατί είναι πράγματι προκλητική υποκρισία να μιλά κανείς για ελευθερία του λόγου και –κυρίως- του Τύπου στη Δύση σήμερα. Όταν τα παγκόσμια ΜΜΕ ανήκουν σε εταιρείες οικονομικούς κολοσσούς των ΗΠΑ, της Αγγλίας, ή της Αυστραλίας που κάνουν τα πάντα για να περιθωριοποιήσουν ή και να εξαφανίσουν κάθε αντιπολιτευόμενη φωνή, η ελευθερία των δυτικών δημοσιογράφων κινδυνεύει άραγε από ανθρώπους σαν τον Νασέρ Χαντέρ στη Δανία ή από κάποιο μακρινό ιμάμη στη Μ. Ανατολή; Η ελευθεροτυπία είναι μια φαντασίωση στον σύγχρονο καπιταλισμό και αυτό το ξέρουν όσοι δουλεύουν στον Τύπο σήμερα, ειδικά όσον αφορά τις κεντρικές επιλογές του συστήματος παγκόσμια: Η παραπληροφόρηση ή η ψευδής πληροφόρηση είναι στην ημερήσια διάταξη τόσο σε σχέση με τον πόλεμο στο Ιράκ και το Αφγανιστάν όσο και σε σχέση με την Παλαιστίνη και το Ιράν. Αλλά και σε μικρότερο επίπεδο, σε ζητήματα εσωτερικής πολιτικής των διάφορων χωρών της Δύσης τα πράγματα δεν είναι καλύτερα: οι πλούσιοι και οι ισχυροί είναι οι μόνοι που έχουν το δικαίωμα της «ελευθερίας του λόγου» (δηλαδή το δικαίωμά τους να προπαγανδίζουν τα συμφέροντά τους) πληρώνοντας και αγοράζοντάς το στην αγορά των ΜΜΕ. Αυτή είναι η δυτική ελευθεροτυπία.

Για να επιστρέψουμε στη Δανία αξίζει να θυμηθούμε ότι είναι μια χώρα όπου εκ γενετής (χειρότερα και από την Ελλάδα) οι άνθρωποι ανήκουν στο συγκεκριμένο λουθηρανικό δόγμα της πλειοψηφίας. Όταν ο δανικός Τύπος καταφέρει να αντιπαλέψει αποτελεσματικά τη μεσαιωνική αυτή καθυστέρηση μπορεί ίσως να κάνει πλακίτσες σε άλλες θρησκείες. Όταν καταφέρουμε και στην Ελλάδα να απαλλαγούμε από τους εθνικόφρονες φονταμεταλιστές, τότε θα μπορούμε να μιλήσουμε για τον ισλαμικό κόσμο. Όταν το υποτιθέμενα ανεξίθρησκο ελληνικό κράτος κατασκευάσει επιτέλους το τέμενος, που έχει υποσχεθεί ότι θα κατασκευάσει για τους εκατοντάδες χιλιάδες μουσουλμάνους που ζουν στην Ελλάδα (η Αθήνα είναι η μόνη πρωτεύουσα της Ε.Ε. των 15 όπου οι μουσουλμάνοι δεν έχουν ένα τόπο λατρείας), τότε θα έχουμε δικαίωμα να συζητήσουμε για ελευθερία συνείδησης, λόγου και Τύπου.

 

Ιμπεριαλισμός

Είναι νομίζουμε σαφές ότι δεν υπάρχει καμιά σύγκρουση πολιτισμών σε σχέση με τα εν λόγω σκίτσα. Πρόκειται για τη σύγκρουση του ιμπεριαλισμού με τους καταπιεσμένους και κατάφωρα αδικημένους λαούς της Μ. Ανατολής. Οι λαοί αυτοί είδαν τα σκίτσα ως μια συνέχεια της ταπείνωσης που συμβαίνει με την κατοχή της Παλαιστίνης, του Ιράκ, του Αφγανιστάν (αλλά και της δυτικής υποστήριξης προς μια σειρά άλλα καταπιεστικά καθεστώτα της περιοχής). Ήταν μια αφορμή που ξεχείλισε ένα ήδη γεμάτο ποτήρι πίκρας, καταπίεσης και αποικιακής καταλήστευσης. Δεν είναι η συγκεκριμένη θρησκεία που παράγει τη βία. Αν ζούσαν χριστιανοί ή βουδιστές στις περιοχές όπου πλιατσικολογεί ο δυτικός ιμπεριαλισμός, η αντίδραση θα ήταν η ίδια.

Η Αριστερά δεν έχει κανένα λόγο να παρέχει συμπαράσταση στη δυτικό Τύπο για τέτοιου είδους δημοσιογραφία. Οι πραγματικοί αριστεροί είναι άθεοι, αλλά γι’ αυτό ακριβώς είναι οι πιο γνήσιοι ανεξίθρησκοι. Αυτή η στοιχειώδης αρχή επιβάλλει σεβασμό σε κάθε θρησκεία αλλά πολύ περισσότερο στη θρησκεία των καταπιεσμένων.

Τα δικαιώματα των γυναικών στη Δύση δεν κινδυνεύουν από κάποιους μουλάδες αλλά από τις επιθέσεις της ίδιας της άρχουσας τάξης. Σε πολιτείες των ΗΠΑ (όπως η Νότια Ντακότα) οι οποίες υποτίθεται θα απελευθέρωναν τις γυναίκες του Αφγανιστάν, επανήλθε το 2005 η απαγόρευση των εκτρώσεων. Στην ίδια χώρα η θανατική ποινή είναι ο τρόπος «σωφρονισμού» των ανθρώπων, ενώ στα σχολεία διδάσκεται παράλληλα και ισότιμα με την επιστήμη, η σκοταδιστική άποψη της εκκλησίας για «ευφυή σχεδιασμό» σε σχέση με την ύπαρξη της ζωής και του ανθρώπου. Μια τέτοια κοινωνία δεν είναι ανώτερη από τις ισλαμικές. Απλώς είναι πολύ πιο πλούσια, με πολύ καλύτερα οργανωμένη παγκόσμια προπαγάνδα και με πολύ ισχυρότερα όπλα.

Εμείς, η Αριστερά, αν πραγματικά θέλουμε έναν πιο δίκαιο και ειρηνικό κόσμο πρέπει να απαιτήσουμε την αποχώρηση όλων των δυτικών στρατευμάτων από τις χώρες που κατέχουν -η Δανία, αλλά και η Ελλάδα συμμετέχουν στην κατοχή χωρών όπως το Ιράκ και το Αφγανιστάν.

Πρέπει ακόμη να απαιτήσουμε ίσα δικαιώματα για τους μετανάστες και άνοιγμα των συνόρων γι’ αυτούς.

Το 1,3 δισ. των μουσουλμάνων ζητούν μόνον να ζουν σαν τους υπόλοιπους ανθρώπους, να μη γίνονται δηλαδή διακρίσεις σε βάρος τους. Δεν θέλουν να μας επιβάλουν τη θρησκεία και τον τρόπο ζωής τους όπως νομίζουν πολλοί στην Αριστερά. Αντίθετα είναι ο δυτικός ιμπεριαλισμός αυτός που θέλει να τους επιβάλει έναν τρόπο ζωής, ή, για να ακριβολογούμε, έναν τρόπο θανάτου. Στον οποίο έχουν δικαίωμα να αντιστέκονται.

του Πέτρου Τσάγκαρη

λέξεις κλειδιά: